In het stugge nest is het gebruik om niet te spreken over dat wat werkelijk ter zake doet. De avonddis wordt kakelend aangezeten en tot slot opgehemeld door het broodnodige woord van God. Hoewel de stroom van ‘t toonloos voorgelezene een evenredig monotone lachkramp opwekt, donderpreekt het hoofd aansluitend alle vreugde weg. Gebeden worden wel gehoord. Verhalen van de nestbewoners gesust of slechts beantwoord met ja en amen. Een enkele keer wat meer inhoudelijk over niet; ellebogen op tafel en wel; met mes en vork. Of, op spraakzame momenten dat je niet de laatste hagelslag met je tong mag redden van de afwaskwast.
Het weinige woord bij de daad gevoegd klinkt in het nest steeds minder geouwehoer. Iemand wordt lid van de bibliotheek en kruipt onder de tafel. Duikt in een wereld van woorden. De zwijgende meerderheid sluit zich biddend rondom het lezende kuiken. Stilte overstemt hun nieuwsgierigheid, geen vragen naar wat of waarom, maar gelatenheid. Dat het boek een uitweg is, zicht op een communicabele wereld biedt, heeft tot op heden niemand in het nest begrepen.
Wie over de rand van zijn eigen wereld blikt, breekt banden, moet op eigen vleugels gaan.
Zolang zij nergens over praten, is het net alsof de nestbewakers het hen ontglipte kuiken nog onder de tafel zien.