De klad zit er in. Toch won ik nog een prijs bij mevrouw Gerritsen en was Sita in de ban van de wonderpan.
De prijs is een recept, en ik ga mevrouw Gerritsen vragen wat ik toch met die kostbare goudgele draadjes in de kruidenla moet. Een recept met saffraan, hopelijk weet zij raad. Sita typte zomaar nog wat wonderpan recepten neer, die de komende tijd zeker geproefd gaan worden in huize Ruwina. Bedankt!
De log ligt verder op zijn (of is het haar?) gat. Zo her en der rolt er nog wel eens een tekst uit de printer. Ik doe inspiratie op buiten het wereldwijde web maar val daar verder niemand mee lastig.
Aan de overkant werd vandaag verhuisd. Door de verhuizenden was een verhuisbedrijf ingehuurd dat blijkbaar te kampen had met een extreem tekort aan erkende verhuizers. Er liep een overduidelijk niet erkend exemplaar mee in de vulploeg van de verhuiswagen. Ik zag talloze kasten in onderdelen uit zijn handen vakkundig tegen een stalen deur waaien. In het nieuwe huis zijn straks in ieder geval alle kastdeuren consequent aan 1 kant beschadigd. Da’s dan wel weer fijn voor wie van regelmaat houdt.
Ik ben voorlopig meer van de onregelmatigheden. En zal ook de komende tijd bijzonder inconsequent zijn omtrent het plaatsen van logjes.
In de toekomst kan het natuurlijk allemaal anders worden, de deur gaat nog niet op slot.

Bij het betreden van de afdeling rukt het plastic mandje bijna mijn arm van mijn romp. Ook eenmaal het als hindernis ontworpen toegangsdraaihek gepasseerd kom ik niet voorbij de schijn van boodschappendoen. De in ‘t gelid gedrapeerde sla slaat mij met verlepte ogen gade, de tomaten roodomrand, een aardappel zet ogen op steeltjes en trossen druiven staren mij glazig aan. Ik moet eten maar durf in deze orde niet te grijpen. Overtuigd dat, zodra ik een appel in de mand aan mijn nog nazeurende arm laat vallen, de overige blozende vruchten zich wegens het ontstane gat tot moes zullen persen. Daarbij in hun oneindige verlangen de chaos te beheersen slechts de aandacht op mij vestigend. Vanuit mijn ooghoek zie ik op de grond al een blad spinazie liggen. Door mij omringende boodschappers argeloos tot een troosteloos hoopje snot getrapt, waar ik nietsvermoedend over uit zou glijden als ik niet alert zou blijven.

Soms heb je onbedaarlijke trek in chocola. En zin om iets te bakken, als het maar niet te ingewikkeld en binnen een half uur klaar is. In zo’n geval is dit recept voor Brownies je redding.

Wat heb je nodig behalve trek en zin?

✓ 200 gr. pure chocola
✓ 100 gr. boter
✓ 100 gr. zelfrijzend bakmeel
✓ 100 gr. bruine basterdsuiker
✓ 2 zakjes vanillesuiker
✓ snufje zout
✓ geraspte schil van 1 sinaasappel
✓ handvol rozijnen

Wat moet je doen voor je je tanden in een knapperig korstje kunt zetten om vervolgens de liefst nog warme cake-achtige chocoladesubstantie op je tong te laten smelten?

Verwarm de oven voor op 150 ℃ en zoek 1 laag bakblik van 25 cm ∅ of 2 kleinere.
Smelt de chocola en de boter ‘au bain marie’. Klop de eieren schuimig en voeg de suiker, het zout, de sinaasappelschil en de rozijnen toe en tot slot het meel. Roer de gesmolten chocola erdoor en giet in de ingevette bakvormen. Afhankelijk van het formaat in 20-30 min. niet helemaal gaar bakken zodat de brownies lekker smeuïg blijven.
Nu is het slechts een kwestie van nog even geduld, 150 ℃ is heet genoeg om stevig je tong te verbranden. Zet een pot thee, pak een bordje en wat te lezen of zo. En bedenk of je nette vierkante brownies wilt, zo ja, snij dan keurige blokjes.
Anders volstaat het bijbels breken tot begeerlijke brokken. Waarbij de onontkoombare kruimels staand aan het aanrecht kunnen worden verorberd.

Je kunt in brownies ook noten verwerken. Persoonlijk hou ik meer van totale zachtheid, met af en toe een zoet uiteenknappend rozijntje als uiterst obstakel. Maar als je van stukjes houdt, leef je uit!

In het stugge nest is het gebruik om niet te spreken over dat wat werkelijk ter zake doet. De avonddis wordt kakelend aangezeten en tot slot opgehemeld door het broodnodige woord van God. Hoewel de stroom van ‘t toonloos voorgelezene een evenredig monotone lachkramp opwekt, donderpreekt het hoofd aansluitend alle vreugde weg. Gebeden worden wel gehoord. Verhalen van de nestbewoners gesust of slechts beantwoord met ja en amen. Een enkele keer wat meer inhoudelijk over niet; ellebogen op tafel en wel; met mes en vork. Of, op spraakzame momenten dat je niet de laatste hagelslag met je tong mag redden van de afwaskwast.
Het weinige woord bij de daad gevoegd klinkt in het nest steeds minder geouwehoer. Iemand wordt lid van de bibliotheek en kruipt onder de tafel. Duikt in een wereld van woorden. De zwijgende meerderheid sluit zich biddend rondom het lezende kuiken. Stilte overstemt hun nieuwsgierigheid, geen vragen naar wat of waarom, maar gelatenheid. Dat het boek een uitweg is, zicht op een communicabele wereld biedt, heeft tot op heden niemand in het nest begrepen.
Wie over de rand van zijn eigen wereld blikt, breekt banden, moet op eigen vleugels gaan.
Zolang zij nergens over praten, is het net alsof de nestbewakers het hen ontglipte kuiken nog onder de tafel zien.

Het is de moeite
als ik voor het slapengaan een deeg kneed
omdat in de ochtend verse boterham
mijn lief zo blij maakt zelfs wanneer de schijn
bedrog is, het baksel mooi maar smakeloos, ik toch
een glimlach voor de moeite krijg.

Het is de moeite
wanneer mijn hond mij naar buiten stuurt de regen in
omdat er dan toch vier meeuwen op het hek
gaan zitten kijken hoe nat wij worden en ook nog
een stukje gaan vliegen boven ons
zonder te vogelpoepen.

Het is de moeite
wanneer de bloemenboer als extra valentijnspresent
een slootje water heeft gegoten in de tas
die hangend aan een rolstoel mij aan’t dweilen zet totdat
de oorsprong van de bron zich laat ontdekken en
met natte voeten ontfermt de fleur zich over mijn humeur.

Het is de moeite
want deze februaridag was niet buitengewoon
uitzonderlijk maar ik heb wel een taartje op
en hartjes van cacao gepoederd op cappucino voor twee
waarmee een waterige dag gewoon zomaar
iets valentijnachtigs kreeg.

Een tafel heeft slechts vier poten, maar als je besluit er een aan te schaffen toch ook nog heel wat voeten in de aarde. Zo bracht de tafel die na jaren zoeken eindelijk mijn oog op zich liet vallen nog voor zijn spectaculaire entree een heuse reorganisatie in ons huis teweeg.
Het begon met de oude tafel die zich niet zonder pardon van zijn plek liet duwen. Hoezo weg, en waar dan naar toe? Na jaren trouwe dienst en hoewel wat wankel toch nog prima aan te zitten, dat kan niet als oud vuil de deur uit. Bewaren dus, maar waar? De keuken? Daar staan al 2 weliswaar kleinere, maar toch heuse tafels. Dan maar 1 naar ‘t atelier en die andere naar de loggia. Dus het atelier wat aangestampt en de loggia ont- en opruimen om daar plaats te maken voor een keukentafel. ‘t Is eigenlijk ook best lang geleden dat de ramen daar gewassen zijn, het stond er ook zo vol dat het fysiek onmogelijk was, lappen. Vooruit, dan ook maar meteen de gordijnen in de was. Binnen de kortste keren is in vrijwel iedere ruimte in huis een schaakspel met meubelstukken gaande. Want aan tafels staan stoelen, die bij het schuiven in de weg staan. En op tafels staan en liggen dingen, die zich tijdens het schuiven fanatiek in onverwachte richtingen bewegen. Liefst tot over de rand.
Op het moment dat ik ongeveer een miljoen voorwerpen her en der op stapeltjes heb gelegd, de wasmachine bijna is gestikt in kilometers gordijnstof en ik de ramen sta te lappen, gaat de bel.
Ik buk om een emmer die naar spiritus stinkt aan de kant te zetten en vergeet dat er een raam openstaat. Dus kom ik met mijn 1.62 meter uit gebukte toestand omhoog en laat mijn drukke hoofd hartstochtelijk kennismaken met de stalen punt van het halfgelapte, maar vooral uitnodigend openstaande raam. Ik bevind mij onmiddelijk terug in de uitgangspositie, begeleid door een orkest met het slechtst gestemde instrumentarium ooit. Ik kreun een solo die zo atonaal is dat er geen partituur voor bestaat. Minutenlang improviseer ik voort, door het open raam voor publiek, zo blijkt later. Gelukkig ken ik geen zenuwen, want slechts gedeeltelijk bij bewustzijn strompel ik uiteindelijk de overvolle woonkamer in. Ik baan mij een weg en weet via de vriezer (ijs) de bank te bereiken. Er is ondertussen iemand binnengekomen die met een electrische boor en zaag iets aan een rolstoel komt verbeteren. Hij vraagt zich af wat er gaande is hier in het gebouw, hij hoorde vreemde geluiden op straat. Wanneer blijkt dat ik de solist was, slaat hij angstvallig aan het zagen. Het lawaai overstemd nauwelijks de ruis in mijn hoofd. Na een half uur zak ik in, een beetje misselijk en gapend test ik of ik dubbel zie, maar in de chaos om me heen kan ik nergens nog een touw aan vastknopen. De dokter komt aan de telefoon, en vind mij nog redelijk helder. Doe maar even rustig aan. Hij ziet duidelijk niet wat ik zie. Een huis waar inmiddels zelfs geen plek meer voor bewoners is, laat staan voor een nieuwe tafel.
Enkele uren later had mijn onbeschrijflijk sterke hoofd zich hersteld. De tafel is inmiddels bezorgd en door 2 tafelspecialisten keurig in elkaar gezet. Het schaakspel is voorbij en ik heb niet verloren. Alles vond opnieuw zijn plek, zelfs de gordijnen zijn niet gekrompen. Hoewel ik daar eigenlijk wel op had gehoopt, ze zijn al jaren 10 cm. te lang. Maar met mijn nieuwe, doorgeschoven apple laptopje (ook op computergebied is alles omgegooid) aan onze nieuwe, doorgroefde, want van doorleefd hout gemaakte tafel heb ik andere zorgen. Hoe krijg ik windows uit en mac in mijn systeem?

Jaren geleden kwam ik tot de schokkende ontdekking dat onze maan niet zomaar iedere avond aangaat. Hij heeft net als de zon de gewoonte om langzaam op te komen. Naarmate het donkerder wordt zie je er meer van.

Een groot deel van mijn leven verkeerde ik in de veronderstelling dat, weliswaar regelmatig door dikke dekens van wolken aan het zicht onttrokken, de maan een soort van uit de kluiten gegroeide altijd aanwezige ster was. Gek genoeg was ik nooit verbaasd dat die superster niet viel.

Tegenwoordig weet ik dus dat de maan niet stilletjes hangt te wachten tot ‘ie aan mag. Hij is altijd aan en heeft het daarnaast druk met opkomen en ondergaan. Maar wat ik nog steeds niet begrijp is de wonderlijke transformaties die dit bijzondere hemellichaam kan ondergaan.

Gisteravond begaf ik mij al autobesturend terug de stad in. Ik let dan altijd heel erg op omringende bestuurders met dezelfde bedoeling. Je weet tenslotte maar nooit. Toch keek ik ook even door de voorruit van de auto naar de horizon. En wist niet wat ik zag.  Er hing een enorme lichtgevende bal pál boven de weg waarop ik aan het sturen was.  Zo’n grote koplamp had ik nog nooit gezien. Laat staan dat een tegenligger met bijpassende omvang mij zou kunnen passeren op het plotseling bijzonder smalle strookje asfalt dat voor me lag. Verschrikt ging ik nog meer sturen en vroeg naar opzij "wat ís dát?" Mijn geliefde zei dat het de laaghangende maan moest zijn. Ik geloof hem meestal wel. Maar voorbij de bocht was die immense maan ineens weg. Zeker een andere route genomen. Moegestuurd, ingeparkeerd en uitgestapt keek ik eens goed naar omhoog en zag een heldere maan. Wel groot en nog steeds flink zonnig maar weer gewoon ergens ver weg in de lucht.

Het zal me wel altijd een raadsel blijven wat de maan zo precies op mijn weg te zoeken had.

Hoe lang de uitverkoop ook duurt, vervelend wordt het nooit. Genant, ja dat wel. Want na ieder rondje shoppen kan ik hooguit concluderen dat ik genoeg heb. Ik kan mij waarschijnlijk maandenlang kleden zonder iets anders dan sokken en ondergoed te hoeven wassen.

Dus onthoud ik van iedere spectaculair afgeprijsde jurk de oorspronkelijke prijs zodat ik bij thuiskomst mijn geliefde kan overtuigen. Juichend pak ik voor zijn ogen mijn nieuwste verworvenheden uit. Zodra zijn reactie begint met "maar zoiets heb je toch a…" overtuig ik hem met overslaande stem. "Weet je wat dit kóst, normaal dan he? Ik begrijp niet dat iemand zoiets koopt, voor die prijs dan he?" En dan noem ik het exorbitant hoge bedrag dat anderen voor mij betaalden voor het kledingstuk dat ik écht niet kon laten hangen. Omdat ik wel gék zou zijn om zo’n dure jurk/jas/sjaal niet mee te nemen nu de begerenswaardigheden zo goed als weggegéven worden. Meestal is dit het moment dat ik zelf ga geloven dat ik bijna winst maak. Dan vertel ik er gauw nog even bij dat ik altijd al dit precieze exemplaar wilde hebben, en hoe onmisbaar deze aankoop is in mijn verdere leven. Hoe gelukkig het mij maakt om een sjaal te dragen waar ik met mijn geniale aankoopbeleid in plaats va €59,95 slechts  €5,00 voor heb uitgegeven. Als hij nog luistert tel ik triomfantelijk de uitgaven bij elkaar op en vergelijk die met de pre-uitverkoop-rekening. Zonodig completeer ik het feest door uit te rekenen hoeveel ik heb bespaard door juist nú te kopen.

En precies dát gevoel is de roes van het koopjesjagen. Winkelen krijgt er een andere dimensie door. Een jurk passen en ontdekken dat het prijskaartje achterhaald is. Hoe minder ik betaal, des te groter de waarde.

Er is een nadeel. Koopjesjagen gaat niet samen met zorgvuldig, noch met wikken en wegen. Dus zit ik nu met een sjaal die weliswaar prachtig is maar die volgens het label een náám heeft.

Ik geef mijn kledingstukken geen namen. Die mogen er liever ook niet op staan. En zeker niet zichtbaar. Maar goed, ik was op jacht en dus niet zorgvuldig. Daarom heb ik nu een sjaal die Hylke heet. En dat is niet het enige probleem. Het label stelt mij voor nog een zo goed als onoverkomelijk probleem. Hylke moet binnenstebuiten in de was. Een gebreíde sjaal. Die kán helemaal niet binnenstebuiten. En ook niet Hylke heten.

Ik ben weer eens gesterkt in mijn overtuiging dat labels (evenals prijskaartjes buiten de uitverkoop) onverbiddelijk de schaar verdienen.

Wanneer je om onverklaarbare redenen bent uitverkoren het met marmer geplaveide hol van de onder UWV vlag opererende bedrijfsartsen te betreden dan heb je geen keus. Met knikkende kniëen betreed je die fabriek waar iedereen weer "mee leert doen". Met het laatste restje daadkracht dat je in bange dagen van voorbereiding nog net niet ontglipt is besluit je manmoedig de toiletten te inspecteren. Het zou wel eens de enige gelegenheid kunnen zijn boven een gouden bril te zweven (ja, ik zit niet graag op vreemde brillen). Je kiest een van de ruimschoots vertegenwoordigde beveiligingsgorilla’s als wegwijzer. En raakt hevig teleurgesteld. Want behalve het ontbreken van lichtknopjes is er van enige luxe geen sprake. Het licht gaat wel spontaan aan bij het betreden van de sobere toiletruimte. Maar in plaats van een warm welkom geeft die luxe eerder het gevoel te worden bespied. Die gouden toiletbrillen zullen wel alleen voor het personeel zijn. Je wast je handen en weet dat uitstel niet langer mogelijk is. Ergens wacht iemand die ooit arts wilde worden en zich nu heeft opgeworpen als verlengde arm van een minister die de weg kwijt is. Zij gaat bepalen of het niet meedoen van je geliefde nu echt een kwestie is van niet kunnen of domweg van niet willen. En

Dikke sokken lekker warm om kousevoeten niet te laten lijden onder de klimatologische omstandigheden die weliswaar normaal voor deze tijd van het jaar de tenen toch wat onwennig laten kriebelen want zij houden niet van kou maar trippelen het vrolijkst bloot over zonbeschenen zeezand en daar heeft linoleum in januari niets van weg.